Sir Winston Leonard Spencer Churchill (ur. 30 listopada 1874 r. w Woodstock, zm. 24 stycznia 1965 r. w Londynie) - sir, brytyjski polityk, premier Wielkiej Brytanii, mąż stanu, pisarz. Uważany za jednego z najważniejszych polityków XX wieku. Uczył się w Harrow School. Po raz pierwszy dał się poznać jako korespondent wojenny podczas wojny burskiej. Wzięty do niewoli w brawurowy sposób zbiegł. Później rozpoczął karierę polityczną - był członkiem Izby Gmin w latach 1901-1922 oraz 1924-1964. Od 1924 roku związany z Partią Konserwatywną. Jego początkowa kariera polityczna była bezbarwna, co więcej okazał się wojskowym i politycznym architektem katastrofalnej bitwy pod Gallipoli, która zyskała mu przydomek "rzeźnika z Gallipoli". Wielokrotnie był ministrem wojny i lotnictwa oraz skarbu. W latach 1911-1915 i 1939-1940 pełnił urząd Pierwszego Lorda Admiralicji. W okresie przedwojennym krytykował ugodową politykę Neville'a Chamberlaina wobec hitlerowskich Niemiec. W latach II wojny swiatowej premier (po rezygnacji Chamberlaina w maju 1940 roku) oraz szef gabinetu wojennego (1940-1945). Jako uczestnik konferencji w Teheranie, Jałcie i w Poczdamie był jednym z głównych twórców po-jałtańskiego porządku w Europie. Konferencja poczdamska trwała od 17 lipca do 2 sierpnia 1945. W jej trakcie 28 lipca Clement Attlee wygrał wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii i zastąpił Churchilla na stanowisku szefa rządu. W latach 1951-1955 Winston Churchill szef rządu brytyjskiego. Stał się autorem rozpowszechnionego terminu "żelazna kurtyna" (ang. the Iron Curtain), jak również cytatu dotyczącego konieczności wysiłku wojennego w czasie II wojny światowej krew, pot i łzy (ang. I have nothing to offer but blood, toil, tears, and sweat). W roku 1953 został laureatem Literackiej Nagrody Nobla za "mistrzostwo opisu historycznego i biograficznego jak i doskonałe przemowy w obronie wysokich ludzkich wartości". Powszechnie znany ze swojego zamiłowania do cygar i whisky. Zmarł z powodu udaru mózgu, został pochowany w Katedrze św. Pawła, w Londynie.

---

Bernard Law Montgomery (ur. 17 listopada 1887 w Londynie, zm. 24 marca 1976) - marszałek brytyjski. Wziął udział w I wojnie światowej, walczył między innymi pod Ypres w 1914 roku oraz pod Sommą. Swój szlak bojowy w czasie II wojny światowej rozpoczął od kampanii francuskiej 1940 roku. Dowodząc 2 Korpusem brytyjskim skutecznie bronił Dunkierkę, dzięki czemu możliwa była ewakuacja żołnierzy alianckich na Wyspy Brytyjskie. W 1942 roku został skierowany do Egiptu. Dowodząc 8 Armią skutecznie zahamował postępy niemieckiej Afrika Korps w kierunku Nilu. We wrześniu 1942 roku zatrzymał wojska dowodzone przez Rommla pod Alam el-Halfa, a listopadzie pobił go w drugiej bitwie pod El Alamein. Bitwa ta okazała się punktem zwrotnym w wojnie o panowanie w Afryce Północnej W 1943 Montgomery dowodził 8 Armią w inwazji Sycyli (Operacja Husky), a następnie kontynentalnej części Włoch. Wraz z gen. Eisenhowerem opracował plan lądowania aliantów w Normandii (Operacja Overlord). 6 czerwca 1944 roku dowodził inwazją na normandzkich plażach. W sierpniu 1944 został awansowany do stopnia marszałka. We wrześniu 1944 kierował zaplanowaną przez siebie i nieudaną operacją Market Garden. Swój szlak bojowy zakończył 2 maja 1945 roku nad Bałtykiem w Lütjenburgu. Karierę wojskową zakończył w 1958 piastując stanowisko zastępcy Naczelnego Dowódcy sił NATO. Marszałek Montgomery był kontrowersyjną postacią, a jego umięjetności dowódcze oceniane są bardzo rozbieżnie. Część historyków zwycięstwo pod El-Alamejn przypisuje w głównej mierze przewadze liczebnej sprzymierzonych, a nie jakości dowodzenia. Z kolei działania Montgomery'ego w Europie Zachodniej w 1944 roku spotykają się z krytyką części historyków wojskowości (zwłaszcza operacje Goodwood, Totalize i Market Garden).