Josip Broz ps. Tito - [urodzony Oficjalnie 25 maja] 7 maja 1892 - zmarł 4 maja 1980) był komunistycznym politykiem jugosłowiańskim i głową państwa jugosłowiańskiego w latach 1945-1980. Urodził się w 1892 roku w chorwackim Kumrovcu (ówcześnie Austro-Węgry) jako siódme dziecko Franja i Marii Broz. Jego ojciec był z pochodzenia Chorwatem, a matka Słowenką. Od 1920 roku był członkiem Komunistycznej Partii Jugosławii. Był przywódcą komunistycznego ruchu oporu po napaści hitlerowskiej na Jugosławię w 1941 roku. Po zakończeniu II wojny światowej władzę w państwie przejęła partia komunistyczna, natomiast Tito objął najważniejsze funkcje państwowe. W 1945 roku został premierem, a w 1953 - marszałkiem i prezydentem. W 1963 roku oficjalnie potwierdzono jego dożywotnie przywództwo w kraju. Cieszył się dużym autorytetem wśród obywateli i poparciem społeczności międzynarodowej. W 1948 roku sprzeciwił się Stalinowi i zerwał z ZSRR, występując tym samym z bloku wschodniego i uniezależniając kraj od stałego nadzoru Moskwy. Naraził się tym na gwałtowną krytykę innych krajów bloku (w Polsce funkcjonowała propagandowa zbitka "Tito - pies łańcuchowy imperializmu", analogiczna do "AK - zapluty karzeł reakcji"). Po roku 1956 polityka Moskwy wobec Jugosławii rządzonej przez Tito straciła na gwałtowności, jednak zachowywał on wciąż znaczną - w porównaniu z innymi przywódcami Europy Wschodniej - niezależność. Był jednym z twórców ruchu państw niezaangażowanych. W okresie jego rządów wewnątrzpaństwowe antagonizmy etniczne zostały stłumione, a według wersji oficjalnej: zanikły, zgodnie z hasłem "braterstwa i jedności". Zmarł 4 maja 1980 w Lublanie i został pochowany w Belgradzie. Krytycy działności Josipa Broza Tito zwracają uwagę na dyktatorskie metody sprawowania przez niego władzy oraz na chybioną politykę gospodarczą (przede wszystkim nadmierne zaciąganie kredytów zagranicznych), która przyczyniła się do kryzysu gospodarczego i nastepującego po nim rozpadu SFRJ. W 1972 roku Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa.